عکاس :
پ

شعور حسینی در کوچه پس کوچه های شهر

دهه اول محرم ۱۴۰۰ در پیک پنجم کرونای دلتا در حالی که گوشه و کنار شهر پر شده بود از حجله های جان باختگان کرونا و بیمارستان ها جایی برای بستری نداشتند و ورزشگاه ها را به بیمارستان تبدیل کرده بود هم تمام شد ولی چند نکته مهم اتفاق افتاد که به نظر من باید از سوی جامعه شناسان مورد بررسی و تحلیل قرار بگیرد چرا باید یک عده وقتی می بینند اعضای خانواده و فامیل و هم نوع خودشان در بیمارستان جانشان را از دست می‌دهند ولی باز اسرار به برگزاری دسته‌جات عزا دارند.
مگر امام حسین به کاروان خود نگفتند که هر کس حق الناسی به گردن دارد برود و حق مردم را ادا کند؟ حالا حق الناسی بالاتر از جان مردم؟
مگر از عزاداری و به دست راه انداختن و زیر پا گذاشتن پروتکل های بهداشتی حق الناس نیست؟

این لجاجت با چیست و کیست نمیفهمم . با دیدن صحنه های دسته‌جات چقدر افسوس خوردم و دلم سوخت به حال کادر درمان که شبانه روز باید برای ما زحمت بکشند عده‌ای برای خودخواهی خودشان با این کار چندین برابر زحمت شان را زیاد کنند.
آیا آنها که در شور حسینی شرکت کردند مسلمان ترند و آنان که در خانه ماندن کافر؟
آیا آنها که در خانه ماندند دوست نداشتند راهی کوی و برزن شوند و شور حسینی را ببینند و لذت ببرند؟
امیدواریم در هفته های آتی اتفاقی برای هموطنان عزیزانمان نیفتد و همه در سلامت کامل باشیم و آنچه بر ما گذشت مورد قضاوت آیندگان قرار خواهد گرفت. این ها هم بماند به یادگار در تاریخ شهرمان آران و بیدگل برای آیندگان که در محرم ۱۴۰۰ عده‌ای برای هم وطنان خود احترام قائل شدند و در خانه ماندند و با حفظ پروتکل های بهداشتی مراسم برگزار کردند عده‌ای به خیابان ریختند و به اسم حسین چه کارها که نکردند.
و در آخر باید تشکر از آنهایی که در خانه ماندند و عزاداری ها را با حفظ پروتکل های بهداشتی شعور حسنی را به رخ کشیدند.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلید مقابل را فعال کنید